۲۹ سال از پرواز ناتمام آی آر ۶۵۵ گذشت

۲۹ سال پیش در ۱۲ تیر ۱۳۶۷، هواپیمای ایرباس آ-۳۰۰ ایران بر فراز آب‌های خلیج فارس توسط ناو وینسنس مورد حمله قرار گرفت. در این حمله تمام ۲۹۰ نفر سرنشین هواپیما جان باختند و تنها پیکر و قطعات پیکر ۱۷۸ نفر از این قربانیان پیدا شد.
۲۹ سال از پرواز ناتمام آی آر ۶۵۵ گذشت

ساعت ۱۰:۱۷ دقیقه‌ی روز یکشنبه ۱۲ تیر ۱۳۶۷، هواپیمای ایرباس آ-۳۰۰ هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران، از فرودگاه بندر عباس برخاست و هرگز به زمین ننشست. ۲۹۰ مسافر این هواپیما هرگز فکرش را هم نمی کردند که پرواز شماره ۶۵۵ ایران ایر آخرین پروازشان خواهد بود. برای بسیاری از آن‌ها شاید این پرواز اولین پرواز زندگیشان بود که تبدیل به آخرین و کوتاه‌ترین آن شد. امروز سالروز حمله‌‌ی ناو یو اس‌اس وینسنس آمریکا به هواپیمای مسافربری ایران است. با بنیتا همراه باشید تا یادی از اتفاق تلخ و قربانیان آن داشته باشیم.

پرواز شماره ۶۵۵ ایران ایر

از ابتدای تاریخ این‌گونه بوده است که بی‌گناهان، همیشه اولین و بیشترین کسانی بودند که قربانی می‌شدند. این رسم نامبارک هنوز هم ادامه دارد و در گوشه‌ گوشه‌ی جهان می‌توان آن را دید؛ افراد بی‌دفاعی که همیشه به بهانه‌های مختلف مورد ستم واقع می‌شوند. ۲۹۰ نفر مسافر و خدمه‌ی ایرباس ایران هم از همین دسته بودند. در آن تیرماه گرم و سیاه ایرباس از بندرعباس به مقصد دبی در پرواز بود. تا ساعت ۱۰:۲۲ دقیقه همه چیز برای مسافران و خدمه عادی بود. ولی نمی‌دانستند که در همان لحظه بین ناو وینسنس و دو ناو دیگر آمریکا در مورد اینکه این هواپیما جنگی است یا نه،  اختلاف نظر جدی وجود دارد.

پرواز شماره ۶۵۵ ایران ایر

ناو یو اس‌اس وینسنس

در نهایت، ناخدا ویلیام راجرز، فرمانده‌ی ناو وینسنس تصمیم می‌گیرد که دو موشک را به سمت هواپیما شلیک کند. تصمیمی که با وجود شبهات فراوان کادر خود وینسنس هم اتخاذ شد و خاطره‌ای تلخ در یاد تمام ایرانیان باقی گذاشت. در پی این حمله و نابودی هواپیما تمام ۲۹۰ نفر سرنشین که ۶۶ نفر از آنان کودک بودند، به کام مرگ فرو رفتند. بلافاصله بعد از این حمله، مقامات آمریکایی اعلام کردند که که یک هواپیمای جنگی اف-۱۴ ایران را را سرنگون کردند؛ اما پس از روشن شدن نوع هواپیما، آمریکا ادعا کرد که در این مورد مرتکب اشتباه شده‌است، اما شواهد بعدی، این نظر آنان را مردود جلوه داد. مقامات نظامی آمریکا اعلام کردند که هواپیمای ایرباس ایران در خارج از مسیر هوایی پرواز می‌کرده و رزم‌ناو آمریکایی نیز ۷ بار اخطار رادیویی برای هواپیمای ایران مخابره کرده ولی جوابی دریافت نکرده. تمام این ادعاها توسط کمیته‌ی حقیقت‌یاب مردود شناخته شد. زیرا ایرباس ایرانی در مسیر هوایی استاندارد تجاری پرواز می‌کرده. همچنین اخطارهایی که توسط ناو وینسنس ارسال می‌شده در فرکانسی بوده که هواپیماهای مسافربری قادر به دریافت آن نبودند. همچنین خود هواپیمای ایرانی به طور خودکار سیگنال‌هایی مبنی بر غیرنظامی بودن ارسال می‌کرد که به راحتی توسط ناو وجنگی آمریکایی قابل دریافت بود. با این حال فرمانده‌ی ناو تصمیم گرفت که دو موشک به سمت هواپیما شلیک کند.

پرواز شماره ۶۵۵ ایران ایر

موشک شلیک شده به سمت هواپیما

با محو شدن هواپیما از صفحه‌ی رادار تاد تامین استان هرمزگان وضعیت اضطراری اعلام کرد وهلی‌کوپترها و قایق‌ها به سمت محل سقوط هواپیما روانه شدند. جمع‌آوری اجساد قربانیان، تجربه‌ی تلخی برای نیروهای امدادی بود. عملیات جمع‌آوری قربانیان ۵۲ روز به طول انجامید. گرمای هوا به حدود ۵۰ درجه می‌رسید. قطعات پیکر قربانیان به‌دلیل باقی ماندن در آب، ورم کرده و حتی درتابوت جا نمی‌شدند و مسئولین ناچار شدند تا برای انتقال آن‌ها، از برانکاردهای توری استفاده کنند. به‌دلیل اصابت موشک دوم، ضمن پرتاب شدن مسافران به بیرونِ هواپیما، پوست سر و بدنِ آن‌ها کَنده و گوشت بدن اکثر آن‌ها نیز تکه‌تکه شده و در نهایت قطعات متلاشی شده‌ی بدن آن‌ها در سطح وسیعی از دریا شناور شده بود. در نهایت تیم امداد، تنها قطعات و پیکر ۱۷۸ نفر از ۲۹۰ سرنشین هواپیما را پیدا کرد. هرسال در سالروز این تراژدی، محل سقوط هواپیما در آب‌های خلیج فارس گلباران می‌شود.

پرواز شماره ۶۵۵ ایران ایر

ناخدا ویلیام راجرز فرمانده‌ ناو یو اس‌اس وینسنس

 دولت آمریکا با این که غرامت قربانیان را پرداخت کرد اما هیچ‌گاه مسئولیت حمله را بر عهده نگرفت و غرامت را به عنوان پرداخت بلاعوضش اعلام کرد و بر این نکته تاکید کرد که ناخدای ناو جنگی چون خود را در معرض خطر می‌دید از خود دفاع کرده است. اما پس از بازگشت ناو یو اس‌اس وینسنس به آمریکا، نه تنها ناخدا و هیچ‌یک از خدمه‌ی ناو تحت پیگرد قانونی قرار نگرفتند، بلکه به خاطر تکمیل سفر خود مورد تجلیل قرار گرفتند و مدال دریافت کردند. ناخدا ویلیام راجرز هم مدال لیاقت لژیون را از رئیس‌جمهور وقت آمریکا دریافت کرد. این مدال به افسران عالی‌رتبه‌ای داده می‌شود که بتوانند مأموریت‌هایشان (به ویژه مأموریت‌های دشوار) را با موفقیت بگذرانند و یا از آخرین سفرشان پیش از بازنشستگی بازگردند. آیا نابود کردن زندگی ۲۹۰ انسان بی‌گناه که ۶۶ نفر از آنان کودک بودند، شایسته‌ی تقدیر و اعطای مدال است؟

منبع:

شما باید وارد شوید تا بتوانید پاسخ دهید.

نظرات (۹۲)
pedram28
pedram28
۱۹:۱۷ - ۱۳۹۶/۰۶/۲۷

ممنون

آزاده
۱۹:۳۷ - ۱۳۹۶/۰۵/۲۹

خوب بود

saeedeh12
saeedeh12
۰۸:۵۸ - ۱۳۹۶/۰۵/۲۲

خیلی ممنون

nr9696
nr9696
۲۲:۱۹ - ۱۳۹۶/۰۵/۱۹

.....???

آوا
۰۶:۳۹ - ۱۳۹۶/۰۵/۱۹

خیلی ناراحت کننده است